
	Zonnestraal een glimlach hotsebotselt door straten en stegen verandert door weerkaatsing van mens, plant en dier hij beroert de stervende bij zijn laatste zuchten een minnend paartje heeft slechts oog voor elkaar een boom ritselt even in zijn zacht voorbijgaan een kind pakt een krijtje tekent een grote zon


	Aantal berichten: 60 Laatste: 02-09-2010 om 16:43:40 Bekijk gastenboek Schrijf in het gastenboek


	Laatste 10 nieuwe dichters: Pieter \| 16-08-2010 Michael van Gestel \| 14-07-2010 François van Zee \| 22-06-2010 La Plume \| 05-06-2010 Sophia Palmen \| 27-05-2010 Naouar L'achika \| 18-01-2010 Pascal Oosterveer \| 29-12-2009 Tom Boeije \| 27-11-2009 Mart Brok \| 02-10-2009 freule \| 01-10-2009


	Laatste 10 nieuwe gedichten: Hoor, de Herfst komt. Marion Spronk \| 08-09-2010 Zonnestraal Marion Spronk \| 06-09-2010 Bekende moord Pieter \| 05-09-2010 Speels zand Pieter \| 02-09-2010 Nieuwe pennen Marion Spronk \| 27-08-2010 Feline en de wolf Pieter \| 16-08-2010 Medicijn Marion Spronk \| 02-08-2010 Ik luister Marion Spronk \| 28-07-2010 Leven Michael van Gestel \| 14-07-2010 Liefde Michael van Gestel \| 14-07-2010

Gedichten Marion Spronk

Schouwen

er is hier eindeloos veel lucht
met wind die dagelijks waait
wappert de was snel droog

in de verte boerderijen
rode daken, zwartgebeitste schuren
hier en daar nog koolzaadgeel

van het verdronken dorp
rest hier slechts de plompe toren
nóg hoor ik mensenkreten

de roodwitgestreepte vuurtoren
een baken voor dwalende wandelaars
duin en zee, zo ver het oog reikt

Marion Spronk | 21-06-2010
(17 keer gelezen)

Nog geen reacties geplaatst.

Wil je ook reageren? Log in, of meld je aan.

Naar overzicht...