
	Zonnestraal een glimlach hotsebotselt door straten en stegen verandert door weerkaatsing van mens, plant en dier hij beroert de stervende bij zijn laatste zuchten een minnend paartje heeft slechts oog voor elkaar een boom ritselt even in zijn zacht voorbijgaan een kind pakt een krijtje tekent een grote zon


	Aantal berichten: 60 Laatste: 02-09-2010 om 16:43:40 Bekijk gastenboek Schrijf in het gastenboek


	Laatste 10 nieuwe dichters: Pieter \| 16-08-2010 Michael van Gestel \| 14-07-2010 François van Zee \| 22-06-2010 La Plume \| 05-06-2010 Sophia Palmen \| 27-05-2010 Naouar L'achika \| 18-01-2010 Pascal Oosterveer \| 29-12-2009 Tom Boeije \| 27-11-2009 Mart Brok \| 02-10-2009 freule \| 01-10-2009


	Laatste 10 nieuwe gedichten: Zonnestraal Marion Spronk \| 06-09-2010 Bekende moord Pieter \| 05-09-2010 Speels zand Pieter \| 02-09-2010 Nieuwe pennen Marion Spronk \| 27-08-2010 Feline en de wolf Pieter \| 16-08-2010 Medicijn Marion Spronk \| 02-08-2010 Ik luister Marion Spronk \| 28-07-2010 Leven Michael van Gestel \| 14-07-2010 Liefde Michael van Gestel \| 14-07-2010 Discriminatie Michael van Gestel \| 14-07-2010

Gedichten Marion Spronk

Tederheid

donkere krulletjes omlijsten haar gezicht
nog steeds maakt zij zich mooi voor hem
hij is nu kaal, het blonde haar verdwenen
vertrouwde ogen zijn nog even blauw

al veertig jaar zijn ze getrouwd
zij varen samen in hun levensboot
hij is de stuurman, zij de inspiratie
elkanders warmte en geborgenheid

de kinderen gaan hun eigen weg
er is weer ruimte voor elkaar
vol tederheid wil hij behoeden
zo lang haar glimlach naar hem neigt

Marion Spronk | 25-11-2009
(78 keer gelezen)

Nog geen reacties geplaatst.

Wil je ook reageren? Log in, of meld je aan.

Naar overzicht...